Home
Wstęp
Taksonomia
Historia
Uprawa
Wietnam
Źródła

podrodzaje
Parvisepalum
Brachypetalum
Paphiopedilum
Sigmatopetalum
bullenianum
callosum
purpuratum
sangii
sukhakulii
superbiens
Polyantha
Cochlopetalum
gatunki
bullenianum
armeniacum
bellatulum
callosum
superbiens
delenatii
dianthum
druryi
exul
gigantifolium
hangianum
helenae
henryanum
herrmannii
hirsutissimum
liemianum
micranthum
philippinense
purpuratum
sangii
spicerianum
stonei
sukhakulii
thaianum
tranlienianum
vietnamense


Home

 
Paphiopedilum curtisii var. superbiens (Rchb.f.) Pfitzer 1895

Źródło: "Die Orchidee", zeszyt 5/1999
Opracowanie: H. Roszkowska
Zdjęcia: D. Pańczyk i H. Roszkowska
Ilustracja: M. Gąsiński


Paphiopedilum curtisii, ilustracja M. Gąsiński


Podrodzaj: Sigmatopetalum
Synonimy: Cypripedium curtisii Rchb. f. 1883; Cordula curtisii Rolfe 1912; Paphiopedilum superbiens var. curtisii (Rchb.f.) Braem 1988


Paphiopedilum curtisii jest gatunkiem bardzo podobnym do Paphiopedilum superbiens, ale po dokładnych badaniach morfologicznych zostało uznane przez Reichenbacha za przedstawiciela innego, nowego gatunku: Cypripedium curtisii. Jego nazwa pochodzi od nazwiska odkrywcy. Przez długie lata było w Europie reprezentowane tylko przez dwa egzemplarze pochodzące z pierwszego transportu.

Charles Curtis, łowca roślin reprezentujący firmę Veitch, odkrył Paphiopedilum curtisii w roku 1882 w zachodniej części Sumatry.
Miejsca występowania odkrywanych roślin pozostawały tajemnicą firm i zbieraczy. Powodem nie była oczywiście szlachetna idea ochrony tych gatunków, ale obrona przed konkurencją i chęć osiągnięcia jak najwyższych cen.
Transport pana Curtisa był niewielki, a więc cena pojedynczego egzemplarza była ogromna. Właściciel konkurencyjnej firmy, Sander, licząc na duże zyski, zlecił wytropienie miejsca występowania swojemu zbieraczowi, pochodzącemu ze Szwecji Erickssonowi.
Zadanie okazało się karkołomne. Ericksson spędził w tym rejonie Sumatry całe 5 lat wysyłając w międzyczasie wiele transportów innych roślin, ale na ślad Paphiopedilum curtisii nie natrafił. Wreszcie dał za wygraną i podjął decyzję o powrocie. Ostatnie dni spędził w okolicy bardzo uczęszczanej góry, na której szczycie rząd holenderski wybudował schron dla wędrowców.
Gdy obudził się następnego ranka, zauważył, że drewniane ściany chatki są upstrzone "pamiątkowymi" napisami osób, które odwiedziły to miejsce. Między nimi zdumiony Ericksson zauważył rysunek tak długo poszukiwanej przez niego rośliny - Cypripedium curtisii z podpisem: "C.C. - mój prezent dla przyozdobienia tego miejsca". natychmiast dopisał odpowiedź: "Prezent z wdzięcznością przyjęty. Cypripedium zebrane. C.E.".
Ericksson wiedział już teraz bardzo dokładnie, gdzie szukać rośliny. Wyjazd został odłożony, poszukiwania wznowione i uwieńczone sukcesem.

Ta historia została opisana przez angielskiego miłośnika orchidei w wydanej przez niego w roku 1896 książce "O orchideach".

Dziś przyjmuje się, że Paph. curtisii jest formą Paph. superbiens. Rośnie na Sumatrze, na wysokościach od 900 do 1300 metrów, w lasach iglastych, na stromych skałach, wzdłuż strumieni.

Rośliny są dość duże, jasne, marmurkowe liście osiągają do 25 cm długości, pojedynczy kwiatostan z charakterystyczną dużą warżką w kolorze kasztanowym pojawia się wiosną lub latem. Pęd kwiatowy ma długość około 20 cm.
Informacje dotyczące zawartości wapnia w podłożu bywają sprzeczne. Niektóre źródła podają, że Paph. curtisii jest wapnolubny, inne, że nie.


fot. D. Pańczyk, kolekcja własna