Home
Wstęp
Taksonomia
Historia
Uprawa
Wietnam
Źródła

podrodzaje
Parvisepalum
Brachypetalum
Paphiopedilum
druryi
exul
helenae
henryanum
herrmannii
hirsutissimum
spicerianum
tranlienianum
Sigmatopetalum
Polyantha
Cochlopetalum
gatunki
bullenianum
armeniacum
bellatulum
callosum
superbiens
delenatii
dianthum
druryi
exul
gigantifolium
hangianum
helenae
henryanum
herrmannii
hirsutissimum
liemianum
micranthum
philippinense
purpuratum
sangii
spicerianum
stonei
sukhakulii
thaianum
tranlienianum
vietnamense


Home

 
Paphiopedilum druryi (Beddome) Stein 1892

Źródło: "Die Orchidee", X/XI 1994
Opracowanie: H. Roszkowska
Zdjęcie:D. Pańczyk
Roślina pochodzi z Ogrodu Herrenhausen

Paphiopedilum druryi, fot. D. Pańczyk


Podrodzaj: Paphiopedilum
Synonimy: Cordula drurii [Bedd.] Rolfe 1912; Cypripedium druryi Bedd. 1874


To Paphiopedilum występuje w południowych Indiach, w górach Travancore i Calcad. Właśnie w górach Travencore, na wzgórzu Aghusteer Hill, na wysokości około 1600 - 2000 metrów, zostało w roku 1864 odkryte przez panią J.A. Brown. Zebrane przez nią rośliny trafiły do H. Drury, a następnie do Beddome'a i tam w styczniu 1865 zakwitły. Beddome opisał nowy gatunek nazywając go od nazwiska Drury, był bowiem przekonany, że jest to odkrywca. W kilka lat później kilka roślin znalazło się w Kew Garden w Anglii. W ogrodzie botanicznym nie wiedziano jednak zbyt wiele o klimacie i warunkach naturalnych siedlisk Paph. druryi i w efekcie wszystkie egzemplarze do końca lat siedemdziesiątych XIX wieku wymarły. Ponieważ gatunek był uważany za niezwykle atrakcyjny i oryginalny, firma Sanders wysłała swojego "łowcę roślin" Wiliama Hennisa na poszukiwanie nowych egzemplarzy. W listopadzie 1883 znalazł on jedyne stanowisko powyżej 1000 metrów, zebrał 300 roślin i wysłał do Anglii. Od tego czasu o Paph. druryi słuch zaginął. Dopiero w drugiej połowie wieku XX, w roku 1972, znaleziono w górach Travancore kolejne jego siedlisko. Kolor kwiatów współcześnie zebranych wydaje się być bardziej zielonkawo-brunatny, niż u roślin z pierwszych zbiorów. Gatunek ten występuje jednak w naturze niezwykle rzadko.

Rośliny rosną w naturze w niewielkich koloniach, na górskich łąkach, w gliniastym podłożu na skałach wapiennych, w słońcu i w cieniu wilczomleczy i traw. W lecie temperatury wahają się od 30 stopni w dzień do 14 w nocy. Zimą spadają do 18 w dzień i nawet 6 nocą.

Braem (G. Braem, G. Chiron. Paphiopedilum. Tropicalia, 2003) podaje informację, że na rynku pojawia się rzadko czysty gatunek, często zdarza się, że egzemplarze dostępne w handlu, oferowane jako Paph. druryi, są jego hybrydami, np. Paph. Winnianum (Paph. druryi x villosum). Ten mieszaniec charakteryzuje się tym, że końcówki jego liści są pofałdowane, a cecha ta nigdy nie występuje w czystym gatunku.

maj 2007